Stabat Mater

Stabat Mater Sæculum tertium decimum Stabat Mater dolorósa Iuxta Crucem lacrimósa,

Dum pendébat Filius. Cuius ánimam geméntem, Contristátam et doléntem, Pertransivit gládius.

O quam tristis et afflícta Fuit illa benedícta Mater Unigéniti ! Quæ mærébat, et dolébat,

Pia Mater, dum vidébat Nati pœnas íncliti. Quis est homo, qui non fleret, Matrem Christi si vidéret

In tanto supplicio ? Quis non posset contristári, Christi Matrem contemplári Doléntem cum Filio ?

Pro peccátis suæ gentis, Vidit Iesum in torméntis, Et flagéllis súbditum. Vidit suum dulcem Natum

Moriéndo desolátum, Dum emísit spíritum. Eia, Mater, fons amóris, Me sentíre vim dolóris

Fac, ut tecum lúgeam. Fac, ut árdeat cor meum In ámando Christum Deum, Ut sibi compláceam.

Sancta Mater, istud agas, Crucifixi fige plagas Cordi meo válide. Tui Nati vulneráti,

Tam dignáti pro me pati, Pœnas mecum dívide. Fac me tecum pie flere, Crucifixo condolére,

Donec ego víxero. Iuxta crucem tecum stare, Et me tibi sociáre In planctu desídero.

Virgo virginum præclára, Mihi iam non sis amára : Fac me tecum plángere. Fac, ut portem Christi mortem,

Passiónis fac consórtem, Et plagas recólere. Fac me plagis vulnerári, Fac me Cruce inebriári,

Et cruóre Fílii. Flammis ne urar succénsus Per te, Virgo, sim defénsus In die iudícii.

Christe, cum sit hinc exíre, Da per Matrem me venire Ad palmam victóriæ. Quando corpus moriétur,

Fac, ut ánimæ donétur Paradísi gloria. Amen.