Ubi Arcano Dei Consilio (page 3)

VENERABILES FRATRES SALUTEM ET APOSTOLICAM BENEDICTIONEM (suite)

Quod si terrenis hisce negotiis mereque politicis moderandis, sine ratione, se immiscere nefas putat Ecclesia, eadem tamen iure suo contendit ne quid inde causae prae tendat civilis potestas, sive altioribus illis bonis, quibus salus hominum sempiterna continetur, quoquo modo obsistendi, sive damnum perniciemve iniquis legibus iussisqua intentandi, sive divinam Ecclesiae ipsius constitutionem labefactandi, sive denique sacra Dei iura in civili hominum communitate conculcandi.

Eodem igitur prorsus proposito, iisdem etiam verbis usi, quibus desideratissimus, quem saepius appellavimus, decessor Noster, Benedictus XV, in extrema illa sua Allocutione die XXI Novembris superioris anni habita, quae de rationibus mutuis Ecclesiam inter et civilem societatem ordinandis fuit, sancte professus est, et ipsi Nos profitemur ac denuo confirmamus: « in pactiones huiusmodi Nos minime passuros ut quidquam irrepat quod sit ab Ecclesiae alienum dignitate aut libertate; quam, quidem salvam esse atque incolumem vehementer interest, hoc maxime tempore, ad ipsam civilis convictus prosperitatem ».

Quae cum ita sint, quo animi dolore in tot nationum numero, quae cum hac Apostolica Sede amicitiae vinculis continentur, Italiam deesse videamus, vix opus est dicere; Italiani inquimus, patriam Nobis carissimam, a Deo ipso, qui rerum omnium temporumque cursum atque ordinem sua providentia gubernat, delectam, in qua Vicarii sui in terris sedem collocaret, ut haec alma urbs, domicilium quondam imperii, amplissimi sed tamen certis quibusdam circumscripti terminis, iam totius orbis terrarum caput evaderet; quippe quae divini Principatus sedes, omnium gentium nationumque fines sua natura transcendentis, populos omnes nationesque complectatur. At vero tum huius Principatus et origo et divina natura, tum universitatis Christifidelium in toto orbe degentium ius sacrosanctum postulat, nulli ut idem sacer Principatus humanae potestati, nullis legibus (licet hae Romani Pontificis libertatem quibusdam praesidiis seu cautionibus communire polliceantur) obnoxius esse videatur, at sui penitus iuris ac potestatis et sit et manifesto appareat.

Verum illa libertatis praesidia, quibus divina ipsa Providentia, humanarum rerum gubernatrix atque arbitra, non solum sine detrimento, sed magno cum Italiae emolumento, Romani Pontificis auctoritatem communiverat; praesidia illa quae tot saeculis divino eiusdem libertatis tutandae consilio apte responderant, quorum nec divina hodiedum Providentia indicavit neque hominum consilia quidquam simile invenerunt quod eadem praesidia congruenter compensaret; praesidia illa hostili vi protrita atque etiamnum violata absonam eam Romano Pontifici vitae condicionem effecerunt quae omnium Christifidelium per orbem universum animos gravi perpetuaque tristitia perfundat. Nos igitur, decessorum Nostrorum heredes ut consiliorum ita et officiorum, eademque praediti auctoritate, cuius solius est de re tanti momenti decernere, non equidem inani quadam terreni regni cupiditate adducti, qua vel leviter moveri prorsus Nos puderet, verum de humano exitu Nostro cogitantes, memores severissimae rationis, quam divino Iudici reddituri sumus, pro Nostri sanctitate officii, quas iidem decessores Nostri ad iura Apostolicae Sedis dignitatemque defendendam expostulationes fecerunt, easdem Nos hoc loco renovamus.

Ceterum nihil erit umquam Italiae ab hac Apostolica Sede metuendum detrimenti; siquidem Pontifex Romanus, quicumque demum ille fuerit, is profecto semper erit qui illud Prophetae ex animo usurpet: Ego cogito cogitationes pacis et non afflictionis (57), pacis, inquimus, verae ac propterea minime a iustitia seiunctae, ut iure possit subdi: Iustitia et pax osculatae sunt (58). Dei autem omnipotentis miserentisque erit efficere ut haec laetissima dies tandem illucescat, bonorum omnium fecundissima tum regno Christi instaurando tum Italiae rebus universique orbis componendis: ne vero id frustra fiat, omnes qui recte sentiunt, dent operam diligenter.

Quae pacis munera suavissima quo citius hominibus tribuantur, omnes Christifideles enixe adhortamur ut una Nobiscum sanctis precibus insistant, per hos praesertim dies Natalis Christi Domini, Regis Pacifici, quo mundum ingrediente, angelicae militiae primum concinuere: Gloria in altissimis Deo et in terra pax hominibus bonae voluntatis (59).

Huius denique pacis quasi pignus volumus esse, venerabiles fratres, Apostolicam benedictionem Nostram, quae et singulis e clero populoque fideli et civitatibus ipsis domibusque christianis fausta omnia portendens, tum vivis prosperitatem afferat tum vita functis requietem et beatitatem sempiternam: eamque benedictionem vobis et clero populoque vestro, testem benevolentiae Nostrae, amantissime impertimus.

Datum Romae apud Sanctum Petrum, die XXIII Decembris MDCCCCXXII, Pontificatus Nostri anno primo.

(1) II Cor. VI, 11.

(2) II Cor. XI, 28.

(3) Ier. VIII. 15.

(4) Ier. XIV, 19.

(5) Isa. LIX. 9, 11.

(6) Cor. II, 14.

(7) Ephes. IV, 12.

(8) Marc. VII, 23.

(9) Eccle. I, 2, 14.

(10) Iac. IV, 1.

(11) Prov. XIV, 31,

(12) S. August. De Civ. Dei, lib. IV, c. 3.

(13) Is. 28.

(14) Io. XV, 5.

(15) Luc. XI, 23.

(16) Eph. V, 32.

(17) Col. III, 15

(18) Io. XIV, 27.

(19) I Reg. XVI, 7.

(20) Matth., XXIII, 8.

(21) Io. XV, 12.

(22) Gal. VI, 2.

(23) Ps. IX, 5.

(24) Is. XXXII, 17.

(25) Eph. II, 14 et ss.

(26) II Cor. V, 19.

(27) Io. III, 16.

(28) 2 a, 2ae, q. 29, III, ad 3um.

(29) Rom. XIV, 17.

(30) Matth. XVI, 26.

(31) Matth. X, 28; Luc. XII, 14.

(32) Matth. VI, 33; Luc. XII, 31.

(33) Phil. IV, 7.

(34) Eccli. XLI, 17.

(35) Ps. CXVIII, 165.

(36) Prov. XIII, 13.

(37) Matth. XXII, 21.

(38) Io. XIX, 11.

(39) Matth. XXIII. 2.

(40) Rom. XIII, 1.

(41) S. August., De moribus Ecclesiae Catholicae, I, 31.

(42) Reg. XVI, 7.

(43) Coloss. III, 11.

(44) Ephes. III, 15.

(45) Act. XX, 26.

(46) II Cor. v, 18, 20.

(47) I Cor. IV, 1.

(48) Matth. v, 13, 14.

(49) I Petr. v, 3.

(50) Matth. v, 19.

(51) Ephes. IV, 15, 16.

(52) Iudic. VI, 17.

(53) I Petr. II, 9.

(54) Eph. IV, 14.

(55) Io. X, 16.

(56) Ibid.

(57) Ier. XXIX, 11.

(58) Ps. LXXXIV, 11.

(59) Luc. II, 14