Lamentabili sane exitu

Quo sub 65 proposttionibus reprobantur ac proscribantur praecipui errores refbrmlsmi seu modemlsmt Feria IV, die j lulii ipoy.

Lamentabili sane exitu aetas nostra freni impatiens in rerum summis rationibus indagandis ita nova non raro sequitur ut, dimissa humani generis quasi haereditate, in errores incidat gravissimos. Qui errores longe erunt pemiciosiores, si de disciplinis agitur sacris, si de Sacra Scriptura interpretanda, si de fidei praecipuis mysteriis. Dolendum autem vehementer inveniri etiam inter catholicos non ita paucos scriptores qui , praetergressi fines a Patribus ac ab ipsa Sancta Ecclesia statutos, altioris intelligentiae specie et historicae considerationis nomine, eum dogmatum progressum quaerunt qui, reipsa, eorum corruptela est Ne vero huius generis errores, qui quotidie inter fideles sparguntur, in eonim animis radices figant ac fidei sinceritatem corrumpant, placuit SSmo D. N. Pio divina providentia PP. X ut per hoc Sacrae Romanae et Universalis Inquisitionis ofificium ii qui inter eos praecipui essent, notarentur et reprobarentur. Quare , instituto diligentissimo examine , praehabitoque RR. DD. Consultorum voto, Eihi ac Rmi Dni Cardinales, in rebus fidei et morum Inquisitores Generales, propositiones quae sequuntur reprobandas ac proscrtbendas esse iudicarunt, prouti hoc generali Decreto reprobantur ac proscribuntur :

1. Ecclesiastica !ex quae praescribit subiicere praeviae censurae libros Divinas respicientes Scripturas, ad cultores critices aut exegeseos scientificae librorum Veteris et Novi Testamenti non extenditur.

2. Ecclesiae interpretatio Sacrorum Librorum non est quidem spernenda, subiacet tamen accuratiori exegetanim iudicio et correctioni.

3. Ex iudiciis et censuris ecclesiasticis contra liberam et cultiorem exegesim latis colligi potest fidem ab Ecclesia propositam contradicere historiae, et dogmata catholica cum verioribus christianae religtonis originibus componi reipsa non posse.

4. Magisterium Ecclesiae ne per dograaticas quidem definitiones genuinum Sacrarum Scripturarum sensum determinare potest.

5. Quum in deposito fidei veritates tantum revelatae contineantur, nullo sub respectu ad Ecclesiam pertinet iudicium ferre de assertionibus disciplinarum humanarum.

6. In definiendis veritatibus ita collaborant discens et docens Ecclesia, ut docenti Ecclesiae nihil supersit nisi communes discentis opinationes sancire.

7. Ecclesia , cum proscribit errores , nequit a fidelibus exigere ullum internum assensum , quo iudicia a se edita complectantur.

8. Ab omni culpa immunes existimandi sunt qui reprobationes a Sacra Congregatione Indicis ahisve Sacris Romanis Congregationibus latas nihili pendunt (i).

9. Nimiam simplicitatem aut ignoranCiam prae se ferunt qui Deum credunt vere esse Scripturae Sacrae auctorem.

10. Inspiratio librorum Veteris Testamenti tn eo constidt quod scriptores israelitae religiosas doctrinas sub peculiari quodam aspectu , gentibus parum noto aut ignoto , tradiderunt. I [ . Inspiratio divina non ita ad totam Scripturam Sa(i) Per priores ocio relatas propositiones, licet specieteniu sub diverso dicendi modo, quoad subsiantiam renovantur veteres proiestantiuni ac rationali«arum etTores, qui denef;are vel saltem infiiinare praesumpserunt aucioritatem doctrinalem ac disciplinarem Ecclesiae catholicae (N. R.). Ex S. Cont;r. S. R. et V. InquiiUionis cram extenditur, ut omnes et singulas eius partes ab omnt errore praemuniat 12. Exegeta, si velit utiliter studiis biblicis incumbere, in primis quamlibet praeconceptam opinionem de supematurali origine Scripturae Sacrae seponere debet, eamque non aliter interpretari quam cetera documenta mere humana (i).

13. Parabolas evangelicas ipsimet Evangelistae ac christiani secundae et tertiae generattonis artiBciose digesserunt, atque ita rationem dederunt exigui fructus praedicatlonis Christi apud iudaeos.

14. In pluribus narrationibus non tam quae vera sunt Evangelistae retulerunt , quam quae lectoribus, etsi &lsa, censuerunt magis proficua.

15. Evangelia usque ad definitum constitutumque canonem continuis additionibus et correctionibus aucta fuerunt ; in ipsis proinde doctrinae Christi non remansit nisi tenue et incertum vestigium.

16. Narrationes loannis non sunt proprie historia, sed mystica Evangelii contemplatio; sermones, in eius Evangelio contenti, sunt meditationes theologicae circa mysteriura salutis historica veritate destitutae. 1 7. Quartum Evangelium miracula exaggeravit non tantum ut extraordinaria magis apparerent, sed etiam ut aptiora tierent ad significandum opus et gloriam Verbi Incarnati. iS. loannes sibi vindicat quidem rationem testis de Christo ; re tamen vera non est nisi eximius testis vitae christianae , seu vitae Christi in Ecclesia , exeunte primo saeculo. (t) Propositionibus sub n. 9, 10, 11 et 12 dencgatur vel saltein in dubium ponitur auctoriias divina Sacrae Scripturae; quin imo insequentibus aliis pro. positionibus a i3 usque ad 19 inclusive, auctoritas quoque humana l.ibrorum Sacrorum, praesertim vero Evangeliorum synopticorum ac maxime Evangelii S. loannis in discrimen adducitur (N. R ). Decrelum +73 1 9. Heterodoxi exegetae fidelius eicpresserunt sensum verum Scripturarum quam exegetae catholici.

20. Revelatio nihil aliud esse potuit quam acquisita ab homine suae ad Deum relationts conscientia (i).

21. Revelatio, obiectum fidei catholicae constituens, non ftiit cum Apostolis completa.

22. Dogmata quae Ecclesia perhibet tamquam revelata, non sunt veritates e coelo delapsae, sed sunt interpretatio quaedam factorum religiosorum quam humana mens laborioso conatu sibi comparavit 23. Existere potest et reipsa existit oppositio inter facta quae in Sacra Scriptura narrantur eisque Innixa Ecclesiae dogmata; ita ut criticus tamquam falsa reiicere possit facta quae Ecclesia tamquam certissima credit.

24. Reprobandus non est exegeta qui praemissas adstruit, ex quibus sequitur dogmata historice falsa aut dubia esse, dummodo dogmata ipsa directe non neget.

25. Assensus fidei ultimo innititur in congerie probabilitatum.

26. Dogmata fidei retinenda sunt tantummodo iuxta sensum practicum , idest tanquam norma praeceptiva agendi , non vero tamquam norma credendi. 2 7. Divinitas lesu Christi ex Evangetiis non probatur ; sed est dogma quod conscientia christiana e notione Messiae deduxit (2). 28. lesus , quum ministerium suum exercebat , non in eum finem Joquebatur ut doceret se esse Messiam , neque eius miracula eo spectabant ut id demonstraret. (1) Superiu^i praeiactis erroneis principiis circa inspirationem S. Scripiurae inniluntur praesertim propositiones subsequentes (20-26), quae revelationetn et dogma explicare conaniur per conscientiam et evolutionem psycologicam iuxia methodos subiectivismi Kanthiani (N.R). (2) Praedicio evoiutionismo subiectivo inniiuntur ei aliae propostriones, sive , quae (27-38) respiciunt ipsam lesu Christi personam eiusque resurreciioncm ac monem; sive quae (39-5i) langunt doctrinam sacramentorum in genere et In 29. Concedere licet Christutn quem exhibet historia, multo inferiorem esse Christo qui est obiectum fidei.

30. In omnibus textibus evangelicis nomen FUius Dei aequivalet tantum nomini Messias , minime vero significat Christum esse verum et naturalem Dei Filium.

31. Doctrina de Christo quam tradunt Paulus , loannes et Concilia Nicaenum, Ephesinum, Chalcedonense , non est ea quam lesus docuit, sed quam de lesu concepit conscientia christiana.

32. Conciliari nequit sensus naturalis textuum evangelicorum cum eo quod nostri theologi docent de conscientia et scientia infallibili lesu Christi.

33. Evidens est cuique qui praeconceptis non ducitur opinionibus, lesum aut errorem de proximo messianico adventu fuisse professum, aut maiorem partem ipsius doctrinae in Evangetiis Synopttcis contentae authenticitate cai;ere.

34. Criticus nequit asserere Christo scientiam nullo circumscriptam limite nisi facta hypothesi, quae historice haud concipi potest quaeque sensui morali repugnat, nempe Christum uti hominem habuisse scientiam Dei et nihilominus notuisse notitiam tot rerum communicare cum disciputis ac posteritate.

35. Christus non semper habuit conscientiam suae dignitatis messtanicae.

36. Resurrectio Salvatoris non est proprie factum ordinis historici, sed factum ordinis mere supernaturalis, nec demonstratum nec demonstrabile , quod conscientia christiana sensim ex aliis derivavit 37. Fides in resurrectionem Christi ab initio fuit non tam de facto ipso resurrectionis , quam de vita Christi immortali apud Deum. specie; sive demum quae (52-63J directe concernunc Ecclesiam eiuaque consti• tutionem ac hierarchiam, primaium B. Petri et Ecclesiae Romanae, atque veri* tatem universalem ("A'. R). Decrelum 475 38. Doctrina de morte piaculari Christi non est evangelica sed tantum paulina.

39. Opiniones de origine sacramentorum, quibus Patres Tridentini imbuti erant quaeque in eorum canones dogmaticos procul dubio influxum habuerunt, longe distant ab iis quae nunc penes historicos rei christianae indagatores merito obtinent.