Regula Pachomii (Règle de saint Pacôme) (page 2)

XXXI.

Si fuerit nuntiatum quod de propinquis quis aegrotet, janitor primus nuntiabit Patri monasterii, et ille accitum interrogabit praepositum domus. Videbunt virum cujus fides et disciplina probata sit, et mittent cum eo ut visitet aegrotantem; tantum accipiet viatici quantum praepositus domus ejus decreverit.

XXXII.

Quod si necessitas impulerit ut foris maneat, et vescatur in paterna aut propinquorum domo, hoc non faciet, sed manebit in dominico vel in pag. 0284C| monasterio ejusdem fidei. Quod si ei affines vel cognati praeparaverint cibos et apposuerint, nec accipient omnino, nec vescentur, nisi his quae in monasterio edere consueverunt, non gustabunt liquamen, nec vinum bibent, nec aliud quidpiam, quorum edendi non habent consuetudinem. Si a parentibus quidpiam acceperint, tantum comedent quantum in via sufficit; caetera quae remanserint dabunt praeposito domus suae, et ille portabit in cellam languentium.

XXXIII.

Si propinquus alicujus aut consanguineus mortuus fuerit, prosequendi funus non habebit potestatem nisi Pater monasterii praeceperit. XXXIV.

Nullus solus mittatur foras ad aliquod negotium, nisi jonto ei altero. Quando autem reversi fuerint in monasterium, si viderint ante ostium quaerentem aliquem suorum affinium de his qui in monasterio commorantur, non audebunt ire ad eum, et nuntiare, vel vocare, et omnino quidquid foris gesserint, aut audierint, in monasterio narrare non poterunt.

XXXV.

Si signum datum fuerit ut egrediantur ad opus, praepositus antecedat eos, et nullus in monasterio remanebit, nisi is cui Pater praeceperit, et hi qui vadunt quo pergunt non interrogabunt, sed unusquisque de Scripturis aliquid meditabitur. Si forte aliquis eis occorrererit, vel voluerit cum aliquo eorum loqui, praepositus cui hoc ingiunzione fuerit occorrentibus Answerebit. Operantes nihil loquantur saeculare, sed aut meditentur quae sancta sunt, aut certe silebunt. Nemo palliolum tollat ​​secum vadens ad operandum, nisi concessione majoris. Operans non sedebit sine majoris imperio. Omnia autem ferramenta post operazionem ad domum reportabuntur.

XXXVI.

Absque praepositi jussione nemo fratrum, si necessarium habuerit, aliquem mittere poterit; quod si ipse qui major est cogitur necessitate ire ad aliquem locum, officium suum ei qui post se est in ordine delegabit.

XXXVII.

Si quis lavare voluerit vestimentum, commonebit praepositum suum, et ille mittet cum eo alium, et, lota veste, revertentur domum; et siccatam reponet ille cui hoc ingiunzione est.

Nullus de horto tollat ​​olera, nisi ab hortulano acceperit.

XXXIX.

Palmarum folia, unde texuntur sportae, nemo suo jure tollat, absque eo cui palmae sunt creditae.

XL

Nullus uvas aut spicas adhuc immaturas comedere audeat praeter ordinem disciplinae; et omnino de omnibus quae in agro sunt vel in pomario, nemo comedet separatim, antequam cunctis fratribus Pater exhibeat.

Qui coquent, antequam fratres comedant, non audebunt edere.

XLII.

Qui super arbores pomarias, et super vineas sunt, non comedent de fructibus earum, nisi fratres prius comederint. Si jussi fuerint pomorum vel vinearum fructus colligere, praepositus colligentium dabit in eodem loco singulis ad vescendum modica; et cum ad monasterium venerint, inter caeteros fratres partes suas accipient. Si autem invenerint sub arboribus poma cecidisse, comedere non audebunt, sed inventa in transitu juxta radices arborum collocabunt. Ipse quoque qui caeteris colligentibus distribuit, gustare non poterit; sed portabit ad dispensatorem, qui cum caeteris dederit, et ipsi tribuat partem suam.

XLIII.

Nullus in cella sua reponat aliquid ad vescendum absque his quae a dispensatore acceperit.

XLIV.

Qui nolunt in commune vesci cum caeteris, quasi majori abstinentiae se dicantes, quando edere debuerint, quod eis una die sufficiat, panem et sal accipiant tantum. Praeter monasterii autem coquinam, nulli coquendi cibos habeant potestatem.

XLV.

Nemo in cella sua habeat praeter ea quae monasterii lege praecepta sunt, nec paucos nummos nec proprium aliquid: extra habitum suum si quid inveneris, absque contradditione auferes.

XLVI.

Si quis transfertur de domo in alteram domum, excelo ea quae usui quotidiano ad habitum necessaria sunt, secum transferre nihil poterit. XLVII.

Nullus neque ambulandi in monasterio neque extra murum monasterii procedendi habeat facultatem, nisi interrogaverit praepositum, et ille concesserit.

XLVIII.

Cavendum est autem ne quis de domo in alteram domum verba transferat, nec de monasterio in monasterium, nec de monasterio in agrum, nec de agro in monasterium.

XLIX.

Si quis ambulaverit in via, vel navigaverit, aut operatus fuerit foris, non loquatur in monasterio quae ibi geri viderit.

L.

Non dormiat quis praeter reclinam sellulam: cumque ad dormiendum se collocaverit, alteri non loquatur: postquam obdormierit, si post somnum pag. 0287C| vigilia di notte, oret. LI.

Si jejunii instat dies, et sitire coeperit, bibero non audebit.

Nemo lavare alterum poterit aut ungere, nisi ei fuerit imperatum.

LIII.

Nemo in tenebris alteri loquetur. Nullus cum altero dormiat, manum alterius nemo teneat, sive ambulaverit, sive sederit, aut steterit, uno cubito distet ab altero.

Nullus attondeat caput, absque majoris arbitrio.

LV.

Mutare de his quae a praeposito acceperit cum altero nemo audebit; nec accipiet melius, et dabit deterius; aut econtrario dans melius, deterius accipiet, et in vestimento, et in habitu suo nihil novi, praeter caeteros, causa decoris, inveniet. LVI.

Nemo vadens in congregationem ad vescendum, dimittat codicem non ligatum. Codices post nonam attendat, ad quem pertinet.

LVII.

Si quis fratrum laesus fuerit aut percussus, tamen lectulo non decumbit, sed ambulat invalidus, et aliqua re indigebit, vestimento vel palliolo, et caeteris utensilibus, praepositus accipiet et dabit. Cumque sanus fuerit, reportabit sine mora ulla.

Nemo ab altero accipiet quidpiam, nisi praepositus jusserit.

LIX.

In villam nullus vadat nisi missus; super nudum dorsum asini duo pariter non sedebunt, nec super temonem plaustri.

LX.

Ad officinas diversarum artium soli pergent pag. 0288C| praepositi, ut accipiant quod necessarium est. LXI.

Ad alterius cellulam intrare nullus audebit.

Commendatum aliquid, etiam a germano fratre, nullus accipiat.

Nihil in cella sua absque praepositi jussione quidpiam condet, nec poma quidem.

LXIV.

Si praepositus profectus fuerit, aut alter praepositus, aut qui secundus est, curam proficiscentis exerceat, vel quem ipse praepositus elegerit de fratribus, et curam ei suam injunxerit.

LXV.

Quando farinam conspergunt aqua et massam subigunt, nemo alteri loquatur. Et quando tabulis ad furnum deportant panes, simile silentium habebunt; tantum de psalmis aut de Scripturis aliquid meditabuntur, donec opus immpleant. Sì qui necessarium fuerit, non loquantur, sed dent signum his qui possunt afferre quae necessaria sunt. Quando ad miscendam farinam vocati fuerint, nullus resident in loco panes coquentium, excelis iis qui coctioni sufficienti, et quibus jussum fuerit.

LXVI.

In navibus similis disciplina est. Nemo a terra solvit navigii funiculum, nec movet navigium absque jussione Patris. In interiore parte navis caeteris fratribus super transtra et tabulata quiescentibus, nullus dormiat; et saeculares homines dormire secum nullus patiatur. Vasa infirmiora cum eis non navigabunt, nisi forte Pater monasterii praeceperit.

LXVII.

Nullus in domo sua audebit focum facere, nisi in commune omnibus succendatur. pag. 0289C|

LXVIII.

Qui una oratione tardius venerit, vel qui mussitaverit aut locutus fuerit ad alterum, vel qui riserit in reliquis orationibus, constituto ordine aget poenitentiam.

LXIX.

Quando domi resident, non eis liceat loqui aliquid saeculare, sed si quis praepositus de Scripturis docuerit, vicissim inter se ruminent, et referent quae audierint, vel quas memoriter tenent.